Historia Polskiej Misji Katolickiej rozpoczęła się w Paryżu, przy kościele Wniebowzięcia Matki Bożej zbudowanym w latach 1670 - 1676 przy placu Maurice Barrès.

Do roku 1812 nie odnajdujemy wielu śladów Polaków. Dopiero po klęsce Napoleona, wiele polskich rodzin arystokratycznych i wyższych oficerów z armii napoleońskiej przybyło i osiedliło się w Paryżu (Czartoryscy, Poniatowscy, Dąbrowscy i inni).

W dniu 22 maja 1834 roku “tłum Polaków” był obecny w kościele Wniebowzięcia, przyszłym kościele polskim, na pogrzebie La Fayette'a, wielkiego przyjaciela Polski, szczególnie marszałków: K. Pułaskiego i T. Kościuszki, z którymi walczył w Ameryce.

Opieka duszpasterska nad przybyłymi Polski rozwija się spontanicznie i bez zorganizowanych form. Dlatego też Bogdan Jański z grupą młodych, aktywnych świeckich postanowił stworzyć Polską Misję Katolicką. Trzech spośród nich: Piotr Semenenko, Hieronim Kajsiewicz i Aleksander Jełowicki udało się potem do Rzymu, gdzie po odbytych studiach teologicznych otrzymali święcenia kapłańskie i powrócili do Paryża.

Wkrótce, w 1841r. została otwarta Szkoła Polska zwana "Batigniolską ", zaś w 1846 roku powstał Sierociniec św. Kazimierza, którym do dziś kierują polskie Siostry Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo.

W roku 1844 Polska Misja Katolicka wprowadziła się na ulicę Saint Honoré 263, do budynku przylegającego do kościoła Wniebowzięcia Matki Bożej. Kościół ten należał do parafii św. Magdaleny, która otrzymała dla swych celów "świątynię chwały" i przekształciła ją w dzisiejszy kościół św. Magdaleny a kościół Wniebowzięcia arcybiskup Paryża, Denys Affre oddał w roku 1844 bezpłatnie do użytku Polaków i Polskiej Misji Katolickiej. Od tej chwili kościół ten został nazywany “Kościołem Polskim” i stał się miejscem kultu i spotkań wspólnoty polskiej a ks. A. Jełowicki został mianowany pierwszym Rektorem kościoła Wniebowzięcia Matki Bożej i Misji.

1845 - 1918

Polacy aktywnie uczestniczyli w życiu Francji. Z wielkim oddaniem, dwa razy z roku, udawali się z pielgrzymką do kościoła Matki Bożej Zwycięskiej. Z okazji ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, dnia 8. XII. 1854, wmurowali tablicę pamiątkową z sercem z brązu, a w nim grudkę polskiej ziemi i kawałek chleba przywiezionego z Polski. W roku 1857 dwukrotnie pomagali biskupowi w Puy w budowie gigantycznej statuy Matki Bożej Francji. W czasie oblężenia Paryża przez wojska pruskie w roku 1870, ks. W. Witkowski, zorganizował sieć ambulansów, którą osobiście kierował, by nieść pomoc rannym. Odpowiedzialny był również za jeńców wojennych. Z tej racji Prezydent Adolf Thiers odznaczył go w roku 1871 "Legią Honorową".

W czasie Komuny Paryskiej, kościół został kompletnie ograbiony. Ksiądz Deguerry, proboszcz kościoła św. Magdaleny i wielki przyjaciel Polaków i polskiej sprawy mieszkający w sąsiedztwie Misji został 4 kwietnia 1871 roku aresztowany i przes samym upadkiem Komuny rozstrzelany wraz z wieloma innymi zakładnikami.
Ograbionemu kościołowi pospieszył z pomocą ojciec święty Pius IX: ofiarował świątyni nowe paramenty kościelne i naczynia liturgiczne.

W roku 1874 Polska Misja Katolicka zorganizowała pierwszą narodową pielgrzymkę Polaków do Lourdes, której tradycja ta trwa nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. (Po drugiej wojnie światowej dołączają do niej Polacy z Anglii, Beneluksu, Niemiec i Danii).

W roku 1892 Nuncjusz Apostolski w Paryżu, Arcybp Czacki, Polak był częstym gościem w Misji i podsuwał Rektorowi myśl budowy nowego kościoła dla Polaków. Projekt ten nigdy nie został zrealizowany mimo dwukrotnej próby i poważnej sumy zebranej na ten cel.

W czasie wojny 1914-1918, generał Józef Haller zorganizował armię polską, która walczyła u boku Francuzów a księża z Misji spieszyli z pomocą duchową żołnierzom. 4 czerwca 1917 roku powstał w Paryżu "Polski Komitet Narodowy" a kościół polski często wypełniał się niebieskimi mundurami.